Najmeh

چهلم‌ها خیلی احساسات متناقضی‌ می‌داد: غم همراه با امید و افتخار به هم‌وطن

این همه کشتند، زدند، بردند، اسیر کردند، باز هم این مردم شجاع توی مراسم چهلم داد می‌زنند:
کشته ندادیم که سازش کنیم
رهبر قاتل رو ستایش کنیم
حیرتا از این همه شجاعت

یه نفر با میکروفن از یه پسره می‌پرسه، خب برای چی امروز اومدی مونیخ؟ پسره تا می‌گه «برای حمایت از مردمِ » اشکش درمیاد و دیگه نمی‌تونه ادامه بده
منم پسر جان، من هم

توی مونیخ اعلام کردن طبق قوانین آلمان شعار مرگ ممنوعه، گفتن قاتل و این چیزا هم ممنوع بود

مازندرانی‌ها یه ضرب‌المثل دارن: دار بِواش، مار نِواش = درخت باش، مادر نباش
اشاره به رنج بی‌انتهای مادر بودن

چه خوب گفتی، دقیقا موافقم

من خودم خیلی نظراتم در تضاد نیست با فضای اینجا، ولی میام می‌بینم اکثرا پست‌ها نگاه بالا به پایین دارن نسبت به ماهایی که تصمیم گرفتیم بریم تجمع. این نگاه بالا به پایین اذیتم می‌کنه و انگیزه‌م رو برای فعالیت کم می‌کنه

🫂♥️

کمترین کاریه که ازمون برمیاد ♥️

اولین بار بود توی زندگیم در عرض ۳۰ ساعت ۱۵ ساعت توی راه بودم، سخت بود ولی خوشحالم که انتخاب کردم با تمام شک‌ها و تردیدهام برم، همینکه دوستای داخل ایرانم ابراز خوشحالی و امیدواری کردن و برای چند ساعت تیتر خبرها شدیم یعنی به هدفم‌ رسیدم.

این باشه اینجا تا بدونم برای چی دارم می‌رم مونیخ

ببین اصولا که خیلی بعیده این تجمع‌ها تاثیری در وضعیت ایران داشته باشه، ولی من توی این مرحله نگاه می‌کنم ببینم دوستای داخل ایرانم رو چی خوشحال می‌کنه و بهشون امید می‌ده، فقط همین

خیلی از بچه‌های ایران از ما می‌خوان فقط صداشون باشیم و خوشحال می‌شن جمعیت زیاد می‌بینن
فکر می‌کنم اگه بریم نفعش برای بچه‌های داخل ایران بیشتره

چرا؟ به خاطر جو سلطنت‌طلبی؟

تصمیم گرفتیم بریم مونیخ، به این نتیجه رسیدیم توی این مرحله حضور به هم رسانیدن مهم‌تر از اعتبار فراخوان‌دهنده‌ست

صحبتای علی بندری رو‌ گوش دادم و به نظرم پررنگ‌ترین‌ قسمتی که برام هضم‌نکردنی بود اونجا بود که گفت از دست ما دیگه کاری برنمیاد و باید شرایط رو بپذیریم.
به نظرم اگه امید رو از آدما بگیریم تبدیل به مرده‌ی متحرک می‌شن

بعد از مدت‌ها از خوندن یه خبر خوشحال شدم: اتحادیه‌ی اروپا سپاه رو در لیست سازمان‌های تروریستی قرار داد.

جات خالی بود خیلی ♥️

یکی یکی دارن از ایران وصل می‌شن و‌ چقدر اولین پستشون بعد از این دو هفته دردناکه، وحشتناک‌ترین تجربه‌ی زیسته‌ی جمعی‌شون بوده انگار

شاید فکر کنین خودخواهم یا حس همدردیم کم شده ولی من اکثر ویدوئوها رو نگاه نمی‌کنم، نمی‌کشم، نهایت همون خبر رو بتونم بخونم

اصلا نمی‌تونم تصور کنم، تازه مادر هم نیستم
شاید بعضیا تبدیلش می‌کنن به خونخواهی و انتقام تا بتونن دووم بیارن، مثل اسماعیلیون

پدر من بعد از ۷۲ سال زندگی فوت کرد، ما اینقدر داغون شدیم، این خونواده‌هایی که یهو خبر مرگ جوون رعناشون میاد چی قراره بکشن …

احتمال تنش زیاد شد، قیمت نفت جهانی رفت بالا خیلی. ترامپ گفت شنیدم دیگه نمی‌کشن و اعدام ها کنسله. قیمت نفت بلافاصله اومد پایین. ارزش جان معترض ایرانی و قیمت نفت...

شما هم حس کردین این سری رسانه‌های آلمان خیلی اخبار ایران رو پوشش دادن؟ در مقایسه با ۹۸ مثلا

ببخشید دوستان می‌دونم خیلی‌ها داخل و خارج به درست یا غلط فکر می‌کنن هیچ راهی جز حمله‌ی ترامپ نمونده ولی من واقعا دیگه ظرفیت روانی برای جنگ ندارم. که البته اهمیتی هم نداره 😞

ایرانیا خبردار می‌شن از تصمیمات ترامپ؟ سایت‌های داخلی که اصولا عین خبر رو کار نمی‌کنن، پس از کجا بخونن؟

صدای برادرم رو شنیدم، از خوشحالی نزدیک بود گریه کنم 😭

🫂

از هیچکس به اندازه‌ی اون نخبه‌هایی که به اینا یاد دادن می‌شه اینترنت رو ملی کرد، عصبانی نیستم. شر مطلقن! کاش زنده باشیم و دادگاهشون رو ببینیم

چشمم‌ خشک شد به این واتسپ که پیامم دلیور بشه، عجب جبر جغرافیایی گیر کردیم ما