Maia (ปั่นงาน เดี๋ยวกลับมา)

(ขอบคุณนะครับUU🫶 ฮื๊อ)

[STORY | ย้อนหลัง]

(ปุแปะสตอรี่ครับ ช่วงก่อนเข้าเรียน)

ไมอาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของคนตรงหน้า

ก่อนจะได้แสดงท่าทีแปลกใจเล็กน้อยกับตลับปริศนาจากอีกฝ่าย

“สิ่งใดหรือเจ้าคะ…?”

เธอเอ่ยปากถาม หลังจากละมือมารับมันเอาไว้

ปลายดาบไม้จะไปจรดที่คอของอีกฝ่ายได้หรือไม่ คงขึ้นอยู่กับความว่องไวของฝั่งนั้นแล้ว

(ให้วงล้อทำนายกัล-)

“ก็น่าเขินจริงๆแหละนะเจ้าคะ…” กำลังจะกล่าวให้กำลังใจ แต่นึกภาพตัวเองล้มตั้งแต่ท่าแรกบ้างก็ขำเบาๆออกมา

น่าเสียดายที่ชะตายังไม่เข้าข้างอีกฝ่าย หรืออาจเป็นเพราะการขยันฝึกซ้อมของไมอาก็เป็นได้ แต่ในจังหวะนั้นเอง เจ้าตัวก็หลีกเลี่ยงการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด

เธอมองหาช่องโหว่ของการโจมตีที่พลาดเป้า และบุกเข้าไปอีกครั้ง

+

“เช่นนั้นคงเป็นช่วงเวลาที่ดี ได้ทำอะไรบ้างหรือเจ้าคะ?“ ไมอาถามหลังจากฟังอีกฝ่ายพูดเรื่องฝั่งของตน

ท่าทางเธอจะสนใจเรื่องปิดเทอมอันน่าสนุกสนานของสหาย

“สหายย่อมช่วยเหลือกันเป็นธรรมดาเจ้าค่ะ“ เธอตอบรับคำขอบคุณอย่างถ่อมตน ก่อนจะสงสัยว่าที่อีกฝ่ายพูดไปเรื่อยคือ ยังสบายดีหรือกำลังเพ้อเพราะลมแดดกันนะ(…)

อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ทำหน้าที่ไม้ค้ำ(?)อันมั่นคง และลดความเร็วในการเดินเหลือแค่เต่าคลาน ไมอาก็พูดคุยกับโกซาไปด้วย

“ของข้าก็ทำงานอย่างเคยเจ้าค่ะ มีเวลาพักมากเพราะแขกของนายหญิงไม่มากเท่าเมื่อก่อน“ ไมอาตอบอย่างอารมณ์ดี

+

(ว่าง่ายจริงครับ จู่ๆเขาป้อนก็กิน 😂

โดนเล่นหน้าไมอาคือแบบ??? พี่ฟีทำอะไร55555555 น่าจะบอกเดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเจ็บแผลเอานะเจ้าคะแบบอู้อี้ๆครับ)

“แต่นายหญิงคงยินดีหากรู้ว่าท่านฝากผลไม้ไปให้“

เธอรู้ว่านายหญิงจะปลื้มใจ หากบุตรสาวพ่อค้าใหญ่อย่างแฟนทิเลียเป็นผู้ฝากของมาให้ มิใช่ลูกทาสในเรือนของตน

(/ดูรูปรอบที่n เด่กๆ…😭🤲💗)

ไมอาเข้าไปรับห่อผ้าโดยไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องรอ ก่อนจะหลุบมองของในมือด้วยท่าทีดีใจและเกรงใจระคนกัน

”พอทานเจ้าค่ะ“

”ขอบคุณนะเจ้าคะ…ท่านใจดีกับข้าเสมอเลย“

เธอกล่าวพลางยิ้มน้อยๆ สหายผู้นี้แม้จะดูวางตนกับผู้อื่นห่างเหิน แต่ก็เป็นมิตรที่ดีของเธอมาโดยตลอด

+

(/กำลังจะแซวคนสวย
/เห็นเมนชั่นคุณพ่อ
/เก็บนิ้วเงียบๆ)

(รักพี่สาวคนสวย ไม่เสียใจสักวัน)

“รับได้ดีแล้วล่ะเจ้าค่ะ” เธอเองก็ยิ้มเช่นกัน พลางพูดให้กำลังใจผู้ที่เชี่ยวชาญน้อยกว่า

สองดาบปะทะกันได้ไม่กี่วิ ไมอาก็รุกคืบต่อไป ฟาดฟันอีกครั้งและอีกครั้ง ถึงจะบอกว่าออมมือไม่ได้ แต่เธอก็ปรับความเร็วเพื่อคู่ซ้อมตรงหน้าอยู่ดี

(ไม่ต้องมาครับท่านเทพ แค่นี้ก็ตัวจะไหม้แล้ว🙆‍♂️)

เธอพยักหน้าระหว่างที่ฟังอีกฝ่ายพูด สำหรับไมอา มันฟังดูจะเป็นปัญหาของคนฉลาดรักเรียน(?) ตัวเธอเองไม่เคยต้องกังวลเรื่องเหล่านี้ เพราะลงเรียนวิชาตามที่ผู้เป็นนายสนับสนุนเท่านั้นอยู่แล้ว

“…” พอเห็นอีกฝ่ายยืนจังก้า เธอจึงยื่นแขนไปให้ “งั้นจับข้าไว้นะเจ้าคะ ค่อยๆเดินไปบ่อพักน้ำด้วยกัน”

คะเนน้ำหนักตัวผู้ป่วยไปด้วยเผื่อต้องแบกไปขอความช่วยเหลือ(…)

โชคดีที่ชายทั้งสองยอมจากไปโดยง่าย

“นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ข้าอยากให้เกิดเจ้าค่ะ” เธอพูดอย่างโล่งอกที่มันไม่ได้เกิดขึ้น ก่อนจะยิ้มน้อยๆตอบอีกฝ่าย

“ต้องขอบคุณท่านที่คอยแนะนำคนซื่อบื้ออย่างข้ามาตลอด วันนี้จึงไม่ต้องมีใครเจ็บตัว”

พูดจบก็มองไปยังข้าวของในมือของแฟนทิเลีย ”แล้วนี่กำลังจะไปที่ใดหรือเจ้าคะ? ให้ข้าไปส่งไหม?“

“กลัวสิเจ้าคะ…?“

ดูเหมือนเธอจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงเอ่ยปากถามเรื่องนี้ ไมอามีแผลจนชิน จนไม่คิดว่ามันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ถึงตายเสียแล้ว

ที่น่าหวาดหวั่นกว่าความตาย อาจเป็นการทำให้ผิวงามของชนชั้นสูงเกิดรอยแผลเป็น…เธอจึงห่วงใยบาดแผลของผู้อื่นก่อนของตนเองจนเป็นนิสัย

”ข้าไม่คิดว่าจะมีผู้ใดที่ไม่เกรงกลัวเจ้าค่ะ“

ปากก็ว่าไป มือก็ยังคงทำหน้าที่ของมันต่อ

(งื้อ🥺🫶)

(น่ารักมากครับTT🫳)

a man is smoking a cigarette while standing next to another man in a baseball uniform . ALT: a man is smoking a cigarette while standing next to another man in a baseball uniform .

(บ่)

(ไมอายังไม่ทันรีแอคที่พี่ฟีเลือดออกก็โดนป้อนส้มซะแล้ว น่าจะยอมเคี้ยวตุ้ยๆแบบงงๆแทนครับ😂 บอกขอบคุณนะเจ้าคะ คิดในใจว่าอีกฝ่ายน่าจะให้กำลังใจเราเหรอ? รึกำลังปลอบ??ไรงี้ นึกแล้วไม่รู้เจตนาอยู่ดีก็เลยช่างมันไปก่อน

ละก็คงขอดูมือพี่ฟีแทนครับ ถามว่าเจ็บไหมเจ้าคะ? ถ้าโดนทิ่มเยอะก็จะหาผ้าสะอาดๆมาซับเลือดให้)

(deep talkบนโอลิมปัสเลยนะ ประสบการณ์สักครั้งในชีวิต)

(ไม่บอกไวกว่านี้ พี่จะได้ถวายให้เทพทั้งเหยือก(?))

(🥺🥺🥺ตุวจิ๋วๆพร้อมด้อกแด้กๆไปหาทุกคล)

(น้องน้ำหมายเลข324323😭!? พี่โชนพร้อมสร้างด้อมมากครับ55555555)

(เนียนให้ไมอาช่วยขนของได้ตามสบายครับ🫴)

#HOAMOVEIN

ของตัวเองมีนิดเดียว เลยได้ไปช่วยเพื่อนๆขนของเข้าหอซะมากกว่า

(/รับเพ้ท ไมอาหม่ำๆหม่ำๆกุ้ดเกิว)

(ภัยทางงาน หรือภัยทางใจพ่อหนุ่ม😔)

ไมอาเองก็ดูเคยชินกับการเป็นผู้ดูแล เธอนั่งลงข้างกัน ก่อนจะวักน้ำสะอาดขึ้นมาล้างแผลให้เซอร์เซสอย่างชำนิชำนาญ

"ข้า...ได้แผลมาอยู่บ่อยๆน่ะเจ้าค่ะ ยิ่งมาซ้อมอาวุธเช่นนี้จึงพกไว้"

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าประโยคแรกเป็นความจริงแน่ รอยแผลน้อยใหญ่ปรากฎให้เห็นบนเนื้อตัวของเธอ แม้จำนวนไม่น้อยที่ดูจะไม่ใช่แผลจากการฝึกซ้อม

(ประสบภัยที่ไหนกัน ก็เห็นเขียนแปลนมีความสุขดีนี่นา😌)