🦋✨Yume[Shin]✨🪞

#OMTKSS2_YMS

ในระหว่างที่เกิดเหตุวุ่นวาย กระจกหน้าต่างที่อยู่แถวนั้น กลับปรากฏเงาร่างที่ไม่ได้เกิดจากการสะท้อนของแสงเงาเฉกเช่นปกติ แต่เป็นร่างจำแลงที่มีรูปลักษณ์ของสาวน้อย ซึ่งใช้บานกระจกเป็นสื่อในการ [มุง]

.

"อื้ม.... ดูวุ่นวายจัง"

.

(มาเกาะสถานที่เกิดเหตุด้วยความอยากรู้จากมิติกระจก ไม่ได้โผล่ออกไป ถ้ากระจกบานนี้แจก ก็เปลี่ยนที่ไปเรื่อยๆ)

“ยี่ห้อไหนก็ได้ค่ะ”

ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจเรื่องนั้น

ระหว่างเดินไปรอที่เคาน์เตอร์ ก็กวาดตามองไปรอบๆ

“ถ้าคุณเจ้าของร้านไป ทั้งฉันและพี่ๆก็จะยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ” ยิ้มเสียงสดใสแบบตั้งใจเชิญชวนไปที่ร้านเต็มที่ “เด็กๆที่ร้านน่ารักทั้งนั้นเลยค่ะ แล้วก็คงยินดีต้อนรับคนอ่อนโยนอย่างคุณเจ้าของร้านแน่ๆ”

ประโยคท้ายที่เรียกเด็กๆนั้นแน่นอว่าต้องหมายถึงเหล่าตุ๊กตาในร้าน ที่รอคอยจะไปบ้านอุปถัมภ์หลังใหม่~

ก่อนที่จะพยักหน้าอย่างว่าง่าย เมื่อถูกเชื้อเชิญไปที่ด้านใน

“ได้เลยค่ะ~~❤️”

“เอาทั้งคู่เลยค่ะ ส่วนเครื่องดื่มก็ขอทั้งสองอย่างเลยค่ะ” เห็นนอกจากน้ำเปล่าแล้วก็มีขวดเครื่องดื่มสองแบบ ดูจากสีแล้วพอเดาได้ว่าเป็นชาอะไร

“อ่ะ.. จริงสิคะ ฉันอยากถามหน่อยค่ะ ว่านี่เป็นงานอะไรหรือคะ พอดีพี่ชายพามาแล้วไม่ได้บอกอะไรเลย---- หรือว่าเป็นเทศกาลทดสอบความกล้าแบบนอกฤดู”

ประโยคท้ายลดระดับเสียงลง ราวกับเกรงว่าภูติผีปลอมที่อยู่ระหว่างทางจะมาได้ยิน

“อ่ะ... นี่ค่ะ”

เห็นอีกฝ่ายขอดู ก็ยื่นมือถือที่ยังเปิดข้อความค้างเอาไว้ให้

ในกรอบข้อความนั้นมีรายการที่เพิ่งถูกร่ายให้ฟังเมื่อครู่ ตามด้วยสติ๊กเกอร์แมวน้อยที่กำลังกราบว่าขอรบกวนด้วย

“มีไม่ครบไม่เป็นไรค่ะ แค่เอาเท่าที่มีแล้วบอกทางไปต่อให้ ฉันก็ขอบคุณมากๆแล้วค่ะ”

“ว้าว~ ทั้งสองคนต้องชอบแน่ๆค่ะ” ประกบมือท่าทางดีใจเป็นอย่างยิ่ง “ถ้าผูกโบว์น่ารักๆด้วยจะได้ไหมคะ”

“อ่ะ ฉันชื่อคางามิ ยูเมะค่ะ เพิ่งย้ายมาที่เมืองนี้ แล้วก็เปิดร้านตุ๊กตาอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟค่ะ”

เหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้แนะนำตัว จากท่าทางดีใจจึงกลายเป็นลนลานนิดหน่อย รีบก้มหัวอย่างเป็นมารยาท

“เรียกได้เลยค่ะ” ยิ้มแป้นอย่างร่าเริง

“ร้านคาเฟ่~” ดูเหมือนจะจินตนาการแล้วว่าต้องเป็นร้านที่น่ารักเหมือนหน้าตาขนมแน่ๆ “ฉันจะไปแน่นอนค่ะ จะพาพี่สาวไปด้วย พี่สาวต้องชอบแน่ๆเลย”

“ส่วนตอนนี้..” ยังไงก็ไม่ปล่อยดอกไม้สวยๆให้หลุดมือไปอยู่แล้ว “ตัดสินใจแล้วค่ะ นอกจากพุดดิ้งซากุระแล้ว ฉันอยากได้พุดดิ้งชิ้นนั้น” หมายถึงพุดดิ้งไข่ที่แม้จะสีสันไม่สดใสเท่า แต่ก็ดูน่ากินไม่แพ้กัน “กับเครื่องดื่มด้วยค่ะ”

“พี่ชายเป็นสีดำค่ะ แต่ชอบอะไรที่เป็นสีอ่อนๆ แล้วก็ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ” เด็กสาวยกนิ้วแตะปลายคางเหมือนกใช้ความคิดนึกย้อนถึงคนที่กำลังพูดถึง

“ส่วนพี่สาวทั้งที่เป็นสีขาว แต่กลับชอบสีเข้มที่ทำให้รู้สึกสงบ แล้วก็ชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่”

“พี่ชายเป็นพี่คนโตค่ะ”

เพิ่มเติมข้อมูลเข้าไปอีกอย่าง

“พวกพี่ๆต้องทำงานบ้านแล้วก็ดูแลร้าน ฉันอยากให้พี่ๆสดชื่นตอนได้เห็นดอกไม้ แล้วก็ผ่อนคลายบ้าง”

“เอ่อ... อาหารเย็นนี้จะเป็นอะไรกันนี่”

ประโยคท้ายนั้นเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่าเป็นข้อความที่ถูกฝากมา เพราะทั้งอาหารแปรรูป ของแห้ง เครื่องปรุงรส แล้วยังมีของหวานอีก ดูเปะปะเหลือเกิน

“อา--- ที่นี่มีไหมคะ”

“วัตถุดิบทำอาหารค่ะ”

ไม่ว่าสีหน้าหรือน้ำเสียงจะดูเรียบเฉยไม่มีส่วนร่วมแค่ไหน แต่เมื่อได้ยินคำถาม เด็กสาวก็ตอบอย่างกระตือรือล้นทันที

ปลายนิ้วเลื่อนบนหน้าจอมือถือเพื่อดูข้อความ

“เบคอน พริกไทย เกลือ แป้งข้าวโพด ช็อกโกแลต ปลาแห้งป่น ปลาหมึกแห้ง สาหร่าย งา มิโซะ น้ำมันมะกอก แครอท ข้าวสาร ไอศกรีม โซดา”

+

ประโยคแรกๆนั้นคล้ายจะเล่าที่มาที่ไป เหมือนไม่อยากถูกสงสัย(ล่ะมั้ง?)

“อา--- พอจะช่วยหา.....ได้ไหมคะ”

น้ำเสียงท้ายประโยคนั้นอ่อนลง เหมือนเกรงใจที่ต้องมาขอร้อง

เสียงที่ดังมานั้นทำให้เจ้าตัวสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีแดงที่ดูไม่ต่างไปจากดวงตาของมนุษย์ทั่วไปมองนิ่ง

“อ่ะ... คุณพนักงานหรือเปล่าคะ”

ส่งเสียงถามออกไปอย่างสงสัย ขณะที่เดินเข้าไปหา และหยุดในระยะที่ไม่ใกล้ แต่ก็ไม่ไกลเกินกว่าจะสนทนา “คือว่า พี่ชายฝากฉันมาซื้อของค่ะ แล้วฉันเพิ่งย้ายมา เลยไม่ค่อยคุ้นทาง และก็มาเจอร้านนี้”

+

(แวะมาซื้อของค่ะ จะโดนตีไหมคะ)

เสียงกระดิ่งดังขึ้น...

เด็กสาวในชุดเครื่องแบบนักเรียนมัธยมต้นเดินเข้ามาในร้าน ดวงตาสีแดงกวาดตามองรอบๆครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเอามือถือขึ้นมาดู

สีหน้าที่จ้องมองหน้าจอเทียบกับของที่เห็นในร้านแล้ว ราวกับจะบอกว่าเจ้าตัวกำลังมีปัญหาบางอย่าง

เห็นรอยยิ้มกับได้ฟังน้ำเสียงที่เป็นมิตร ท่าทางที่ตื่นตระหนกก็ผ่อนคลายลง

“ขอบคุณค่ะ”

ดวงตาสีแดงหลุบมองช่อดอกไม้ในมืออีกฝ่าย ก่อนที่จะเบนสายตาไปยังดอกไม้อื่นๆที่อยู่รอบๆ

“ดอกไม้ที่นี่สวยทุกดอกเลยค่ะ ต้องได้รับการดูแลเป็นอย่างดีแน่ๆ”

“ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้จักดอกไม้สักเท่าไร แต่ถ้าถามว่าสนใจดอกไม้อะไร ฉันอยากได้ดอกไม้น่ารักๆไปให้พี่ชายกับพี่สาวค่ะ”

“แล้ว~~” ดวงตาสีแดงมองขนมสีชมพูสวยที่เหมือนถูกปักป้ายเพิ่มว่าสินค้าลิมิตเตดอีกที

“ทำยังไงดี อยากซื้อกลับไปเยอะๆเลย แต่คนอื่นที่มาวิ่งเหนื่อยๆ ก็จะไม่ได้ของฮีลใจอย่างนี้”

เหมือนจะพึมพำดังไปสักหน่อย(?) ความคิดในใจเลยหลุดออกมาหมด

“พุดดิ้งซากุระ ดูสดใสน่ากินสมชื่อจังเลยค่ะ”

คำชมและสายตาชื่นชมสำหรับขนมหวานที่ถูกใจนั้นมีให้ไม่อั้น

แถม... ยังเป็นของเฉพาะช่วงเวลาอีก

“อ่ะ ถ้ามีขนมสำหรับฤดูอื่นด้วย พี่ชายเปิดร้านเหรอคะ ร้านพี่ชายอยู่ที่ไหนคะ ฉันชื่อยูเมะค่ะ เพิ่งย้ายมาใหม่ ชอบขนมมากๆเลยค่ะ”

แรกๆเป็นคำถาม แต่ช่วงหลังกลับเป็นคำแนะนำตัวที่บอกทั้งหมดอย่างกระตือรือร้น

+

(ขอแวะมาค่ะ)

เด็กสาวหันมาเมื่อได้ยินคำทักทาย สีหน้าดูเลิกลั่กเล็กน้อย

“เอ่อ... ฉันเห็นว่าดอกไม้สวยมาก ก็เลยเผลอยืนดู”

(เย้! ขอบคุณค่ะ)

เด็กสาวในชุดคลุมยาวทับเสื้อวอร์มสีดำเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ราวกับเจอขุมสมบัติ

“มีอะไรแนะนำไหมคะ”

ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ดวงตาสีแดงจ้องไปที่ขนมสีชมพู ดูท่าทางแล้วสิ่งที่ล่อตาล่อใจ จะเป็นขนมสีสดใสชิ้นนี้นั่นแหละ

(วิ่งมาซื้อทันไหมคะ... 🥺)

#OMTK_commuss2

"ของน่ารักและการช็อปปิ้งจะเยียวยาทุกอย่าง"

"น่ารักจังเลย~~❤️"

"เอากลับบ้านได้ไหม...."

.

🦋✨ คางามิ ยูเมะ [鏡 夢] ✨🪞

นักเรียนชั้นมัธยมต้นปีสาม | อายุ 14 ปี

144 cm

อาศัยอยู่กับพีชายและพี่สาว

ที่บ้านเปิดร้านขายตุ๊กตา แวะเวียนมาได้

.

Doc: bit.ly/OMTK_Yume-Sh...

.

__________

.

(โค/เวิ่น/โรล OK ทักได้ตลอดค่ะ~)