FireStorm

Najbardziej rozczarowuje aspekt horrorowy. Poza przelotnymi niepokojącymi dźwiękami, przez większość gry jest niemal niewidoczny. Z tego względu sekwencje wymagające chowania się przed potworem zdają się zupełnie nie pasować do atmosfery reszty gry i bardziej nużą niż budują jakiekolwiek napięcie.

Główna historia jest bardzo sprawnie napisana i ma swoje momenty, ale nie jest też niczym szczególnie świeżym. Za to jej prezentacja już jak najbardziej - wizualne metafory oraz neonowe światy tworzone przez Observera co chwila mnie zachwycały swoją kreatywnością. Choćby dla nich warto zagrać.

Gra toczy się w zamkniętej kamienicy z Krakowa przyszłości. Ta przyziemna lokacja daje okazję do przyjrzenia się życiu zwykłych mieszkańców. Podobnie jak hologramy maskują odpadającą farbę czy nawet dziury w ścianach, tak technologia przyszłości jedynie pudruje problemy dobrze znane i dzisiaj.

Observer pod wieloma względami zachwyca, pod kilkoma rozczarowuje, ale przede wszystkim jest bardzo interesującą, nawet jeśli nie specjalnie świeżą w gatunku, grą. Wschodnioeuropejski cyberpunk ze znajomymi kafelkami oplecionymi hologramami sprawia, że warto eksplorować wszystkie pomieszczenia.

Natomiast samo ich poznawanie jest wyjątkowo interesujące. Wioska z makabrycznie zniekształconymi dziećmi, rój biomechanicznych insektów czy azteckie miasto to eklektyczny oraz niecodzienny horrorowy zbiór i jest zajmujący sam w sobie. Wielokrotnie zastanawiałem się co następnego pokaże mi gra.

Dlatego warto traktować ją jako horrorową podróż przez groteskowe światy zamiast grę psychologiczną. O ile fantastyczne lokacje faktycznie mają powiązania z psychologią bohatera, tak budowane w ten sposób scenariusze są zbyt wyolbrzymione, a nici między nimi zbyt cienkie, by traktować je poważnie.

Jedna z największych zalet jest też największą wadą gry. Stara się ona budować atmosferę niepewności co do tego, które wydarzenia są prawdą, ale jednocześnie zdrowie psychiczne jest tu jedynie wytrychem, by móc przedstawiać skrajnie różne i niecodzienne postacie czy lokacje. Odpowiedź jest jasna.

Sanitarium jest interesującą przygodówką, nawet jeśli nie udaje jej się spełnić swoich wysokich ambicji. Chwytanie się tematu zdrowia psychicznego jest trudne, a było jeszcze trudniejsze te 28 lat temu, gdy powszechna ich świadomość była dużo niższa i te braki w wiedzy czasami się przebijają.

Dostępny arsenał to klasyczny zestaw ze strzelbą czy rakietnicą na czele i jedynie ulepszenia, jak spowolnienie czasu rodem z Superhota, się wybijają. Za to jestem fanem kozackiego przycisku do podrzucania broni. Projekty przeciwników, a w szczególności bossów, często rozczarowują swoją prostotą.

Pod względem samej rozgrywki jest bardzo solidnie, ale mniej innowacyjnie. To szybki shooter z jeszcze szybszym wślizgiem i przeciwnikami nie dającymi chwili wytchnienia. Oraz wieloma sekretami. Niemniej, poziomy MachineGames w remasterach Quake'a robiły na mnie większe wrażenie konstrukcją starć.

To przede wszystkim zasługa projektu poziomów. Abstrakcyjna geometria boomer shooterów to zaledwie punkt startowy, by później tworzyć iście monumentalne budowle, escherowskie labirynty czy interesujące zabawy z grawitacją. Często zmienia przy tym setting, od industrialnych maszyn po gotyckie zamki.

Dusk zaczyna się jak dobrze wykonany, ale w gruncie rzeczy prosty, hołd dla boomer shooterów pokroju Quake'a, z szukaniem kolorowych kluczy na czele. Dopiero późniejsze akty znoszą kajdany oczekiwań i tworzą coś interesującego oraz świeżego. Nawet jeśli całość ostatecznie jest po prostu solidna.

Dostępny arsenał to klasyczny zestaw ze strzelbą czy rakietnicą na czele i jedynie ulepszenia, jak spowolnienie czasu rodem z Superhota, się wybijają. Za to jestem fanem kozackiego przycisku do podrzucania broni. Projekty przeciwników, a w szczególności bossów, często rozczarowują swoją prostotą.

Pod względem samej rozgrywki jest bardzo solidnie, ale mniej innowacyjnie. To szybki shooter z jeszcze szybszym wślizgiem i przeciwnikami nie dającymi chwili wytchnienia. Oraz wieloma sekretami. Niemniej, poziomy MachineGames w remasterach Quake'a robiły na mnie większe wrażenie konstrukcją starć.

To przede wszystkim zasługa projektu poziomów. Abstrakcyjna geometria boomer shooterów to zaledwie punkt startowy, by później tworzyć iście monumentalne budowle, escherowskie labirynty czy interesujące zabawy z grawitacją. Często zmienia przy tym setting, od industrialnych maszyn po gotyckie zamki.

Dusk zaczyna się jak dobrze wykonany, ale w gruncie rzeczy prosty, hołd dla boomer shooterów pokroju Quake'a, z szukaniem kolorowych kluczy na czele. Dopiero późniejsze akty znoszą kajdany oczekiwań i tworzą coś interesującego oraz świeżego. Nawet jeśli całość ostatecznie jest po prostu solidna.

Skrypt obu tekstów można znaleźć na mojej stronie domowej, gdzie regularnie publikuje wszystkie swoje materiały. fajerstorm.pl/arhneu/filmy...

Miałem wielką przyjemność wziąć udział w tworzeniu tego materiału. Napisałem dwa teksty na temat Routine (00:24:43) oraz Skate Story (00:50:34), ale zachęcam do obejrzenia całego materiału. Oprócz kilku dużych gier, jest tu sporo interesujących mniejszych pozycji.

Przeciwnicy są bardzo różnorodni w wyglądzie i zachowaniu, wymagając różnych taktyk, ale kompletnym strzałem w dziesiątkę było dodanie czarnych dziur. Stanowią zarówno pomoc, jak i przeszkodę, dodając istotną i interesującą warstwę strategiczną.

Geometry Wars: Retro Evolved to czysty i piekielnie uzależniający arcade. Jeden tryb i jeden cel - bicie kolejnych rekordów punktowych, a mimo to trudno się od niego oderwać. Duża w tym zasługa fenomenalnej, neonowej oprawy graficznej bazującej na wektorach oraz wielu kolorowym efektom wybuchów.

Walka miejscami wypada koślawo, ale ma też kilka interesujących pomysłów, jak wykorzystywanie radia jako broni czy możliwość oddania mocniejszego strzału przy dłuższym celowaniu, co wprowadza więcej decyzji do podjęcia. Cieszy też powrót konieczności spalania ciał rodem z remake'u pierwszego RE.

Pod względem rozgrywki najbliżej jej do pierwszych trzech odsłon RE, ze sztywnymi kątami kamery, limitowanym ekwipunkiem i zagadkami. Te ostatnie są w przeważającej większości kreatywne, różnorodne i wyważone, szczególnie ze względu na wykorzystywanie radia, przez co przyjemnie się je rozwiązuje.

Ta zabawa formą jest jednym z najciekawszych elementów. Zarówno jeśli chodzi o zawiłą narrację, symbolikę kolorów i nazw, czerpanie z klasyków muzyki, literatury i malarstwa, jak i komunikaty błędy czy widoczne przez ułamek sekundy napisy na pół ekranu.

Główna oś fabularna jest względnie prosta do rozszyfrowania, ale odkrywanie kolejnych odniesień, wątków czy symboliki zajmie znacznie więcej czasu. Autorzy wplatają słowa po niemiecku i kantońsku, wrzucają puste plansze w trakcie cutscen czy zasypują ekran tekstem, by wywołać odpowiednie emocje.

Signalis dumnie nosi swoje inspiracje Neon Genesis Evangelion, Resident Evil i Silent Hillem, bo dokładnie wie jak je używać. To świetny survival horror o potrzebie zrozumienia i bliskości oraz limitach świadomości, przedstawiony w sposób pełen alegorii, surrealizmu i mieszania form.

Cudownie rozwinięto zarządzanie ekwipunkiem. Manualne układanie przedmiotów o różnych kształtach wymusza trzymanie porządku oraz aktywne myślenie o tym, co zabiera się do walki. I jest ciekawą minigrą samo w sobie. Za to system zapisu nie ma sensu, gdy stara się łączyć checkpointy i manualne save'y.

Historia jest głupia nawet jak na standardy tej serii, a rys rywali Leona jest niedokończony. Ale gra też nie bierze się zbytnio na serio. Leon co chwila rzuca okropnym żartem, a zaraz potem supleksuje przeciwników czy częstuje ich kopniakiem z półobrotu. Trudno nie lubić jego pewności siebie.

Dziedzictwem RE4 pozostanie jednak struktura gry: pełna jest widowiskowych i nierzadko absurdalnych set piece'ów. Sekwencji, które zachwycają swoim rozmachem i bawią różnorodnością. Sprawdza się to dobrze m.in. dzięki eklektycznej mieszance motywów filmu szpiegowskiego i gotyckiego horroru.

W przeciwieństwie do własnych poprzedników RE4 zachęca do konfrontacji z wrogami zamiast unikania ich. Wypadają z nich różnorakie przedmioty i gotówka, więc czyszczenie pomieszczeń jest opłacalne. Z kolei gdy trzeba eskortować Ashley, unikanie niebezpieczeństw staje się niemal niemożliwe.

Kamera ustawiona jest zaraz nad ramieniem Leona, przez co dobrze widzi się na wprost, ale nie na boki. Dzisiaj jest to niemal niezauważalny standard, ale wtedy, wraz z manualnym celowaniem i żwawszymi przeciwnikami, był to istotny element tworzenia opresyjnej atmosfery i akcji pełnej napięcia.