𓂃꙳⋆ 村上 刹那༊*·˚ ( แอคคอมมูค่ะ )

( เม้ม )

" ค่ะ ขอบคุณค่ะ "

เซ็ทสึนะกล่าวขอบตุณก่อนจะเปิดประตูรถลงไปแล้วโค้งคำนับให้เขาอีกทีก่อนจะเดินเข้าไปในคอนโดก่อนที่แผ่นหลังนั้นจะค่อยๆออกห่างจากระยะสายตาของเขาแล้วหายลับไป

ถึงบ้านโดยปลอดภัย

.
.
.
ทว่าเมื่อก้าวเข้าไปยังห้องของตนยันต์ที่เซ็ทสึนะใช้ติดไว้ตรงประตูหน้าห้องมันก็ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีดำไปทีละนิดๆเหมือนันกำลังบอกอะไรสักอย่าง

- end -

CMS by นักวาด กินแกลบ กร๊อบแกร๊บ เอามาลงสีเองจ้า

( @kochinatsu-omtk.bsky.social ตุ๊กตาแมวดำตั้ง2ตัว )

เธอได้สังเกตองค์รวมของเขาเมื่อครู่ เพียงปราดเดียวก็วิเคราะห์ได้

” คิดถึงที่นั้นจังเลยนะคะ “

“ อ่อ … ดูออกด้วยสินะคะ ”

เซ็ทสึนะถามกลับ เพราะเธอไม่ได้กล่าวถึงครรภ์ของเธอเลยแต่คงจะดูออกได้ง่ายเพราะท้องของเธอก็เริ่มที่จะนูนออกมาแล้ว

“ เข้าสัปดาห์ที่16แล้วล่ะค่ะ ”
“ 4เดือนแล้วล่ะ “

เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นแล้วลูบไปที่ท้องของตัวเองเบาๆ

” ว่าแต่คุณฮิโรโตะเป็นอาจารย์จากโรงเรียนโอมะกะโทคิรึป่าวคะ “

(+)

“ โตขึ้นเยอะเลย ”
“ ดีใจจัง … ”

แต่ว่า…เธอทำไมถึงเลือกที่จะเข้าเรียนที่นี่กันนะ หรือ เธอก็เหมือนกับเซ็ทสึนะ ที่รับรู้ได้ถึงพวกวิญญาณ…

งั้นเหรอ…สักวันจะต้องได้คุยกัน

“ เอ็นดูจัง ”
“ ฉันหวังว่าฮารุจังหับอิโรฮะจังจะได้เป็นเพื่อนกันนะ ” (🥹)

เมื่อได้ยินเขากล่าสถึงเด็กุ่หญิงคนหนึ่งทำให้เซ็ทสึนะใคร่รู้จึงขะโงกหน้าดูที่หน้าจอมือถือของเขา ก็ตาโตด้วยความประหลาดใจ และ ดูดีใจตื้นตันจนไม่อาจจะบรรยายออกมาได้

น้องสาวที่เธอจำได้เมื่อครานั้น…ยังตัวจึ๋งเดียวอยู่ในชุดอนุบาลอยู่เลย ได้เห็นอีกทีก็ชุดม.ปลายแล้ว

โตขึ้นเยอะเลย…

มองปราดเดียวก็รู้ได้เลยว่าหล่อนคือน้องสาวของเธอจริงๆ

(+)

“ อื้อ ”
“ เป็นแม่บ้านเต็มตัวแล้วล่ะ ย้ายไปอยู่คอนโดกับคุณสามีเลยอะไรหลายๆอย่างต้องทำเองน่ะ ”
“ อยู่ที่บ้านวาตานาเบะยังมีคุณป้าซาโยโกะคอยช่วยเหลือ ”

นั้นคงหมายถึงคุณป้าแม่บ้านที่คอยรับใช้ตระกูลมาตั้งแต่เธอจำความได้แล้วล่ะนะ

พอเข้าโหมดแม่บ้านแล้วหลายๆอย่างต้องทำเองตั้งแต่เช้าถึงเย็นมันก็เพลียอยู่บ้างล่ะนะ อีกทั้งยังท้องยังไส้ ก็ไม่แปลกที่จะดูเพลียๆ

(+)

“ ทำไมล่ะ ”
“ แบบนั้นก็เป็นการรบกวนสิ ”
“ เทรุจังไม่ได้เรียนต่อมหาลัยงั้นเหรอ ”

เซ็ทสึนะถามกลับ เพราะเพื่อนสนิทหลายๆคนก็ต่างไปเติบโตเข้าสู่รั้วมหาลัยกันแล้ว ตั้งแต่จบปี3 เซ็ทสึนะก็แต่งงานเร็วอย่างกับฟ้าผ่า หลังจากจบได้3วันงานแต่งงานก็ได้ถูกจัดขึ้นมาในทันที

ทำให้เธอไม่ได้รู้เรื่องฝั่งนี้อีกเลย แม้แต่เล่นโซเชียล เซ็ทสึนะก็แทบจะตัดขาดกับมัน

เหมือนกับ…ถูกปิดกั้นไปหมด

“ น่าจะเป็นช่วงอารมณ์อ่อนไหวน่ะ เลยกังวลไปทั่วซะมากกว่า ”
“ ไม่มีอะไรหนอกนะ ”

หล่อนกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะจ้องมองไปที่คนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู

“ ไม่ได้เจอกันนานเลยโนโซมิจัง ”

ก่อนจะลูบๆไปที่ขอบตาของรุ่นน้องเบาๆ

“ ช่วงนี่งานหนัก หรือว่า นอนไม่หลับเหรอ ”

“ อ๊ะ— โนโซมิจัง ! ”

สีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวบเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใสดั่งเดิมก่อนจะโผล่เข้ากอดคนตรงหน้าเล็กน้อยด้วยความคิดถึงและเอ็นดู

“ มุราคามิน่ะ นามสกุลใหม่ ”
“ แต่ว่าเรียกชื่อจะดีกว่านะ ”

จากนั้นค่อยๆถอนกอดออกพร้อมกับยกมือลูบหัวรุ่นน้องเบาๆ

“ ไม่มีอะไรหรอก ”

(+)

"อ้อ แล้วก็ตอนนี้ฉันอยู่ที่คอนโด xxx "

เธอบอกที่อยู่ให้เขาทราบก่อนที่เขมาจะพาไปส่่งที่ตระกูลวาตานาเบะ

มันคือจุดเริ่มต้นของก่อนออกมาใช้ชีวิตคู่ข้างนอก ...

" ตั้งแต่ฉันแยกออกมาจากบ้านวาตานาเบะแล้วใช้นามสกุลมุราคามิ "
" หลายๆอย่างก็ต้องทำเองน่ะค่ะ "
" ก็จำเป็นต้องออกบ้านทุกวันนี่หน่า "

เซ็ทสึนะกล่าวถึงชีวิตของจยเองให้อีกฝ่ายฟังด้วยท่าทีที่ดูสบายใจ ไม่มีอะไรคิดมาก เพราะมันเป็นเรื่องปกติที่ต้องทำอยู่แล้วนี่หน่า

(+ )

" ฟังดูยากจังเลยนะคะ "

ตั้งแต่แต่งงานมาเซ็ทสึนะก็มักจะอยู่ตัวคนเดียวบ่อยครั้ง เพราะเธอกับสามีนั้นออกไปอยู่คอนโดข้างนอกแล้ว ส่วนเวลาทำงานทาคุมิก็มักจะออกไปทำงานให้กับตระกูลตั้งแต่8โมง กว่าจะกลับก็ทุ่มเกือบ2ทุ่มกว่าได้

และเมื่ออยู่ที่นี่ ไม่มีใครมาทำกับข้าวใหื้ทานเหมือนตอนอยู่บ้านวาตานาเบะนักหรอก

(+)

หล่อนยกมือขึ้นมานวดขมับให้ตัวเองอย่างช้าไเพื่อให้ผ่อนคลาย แล้วเอาเรื่องพวกนั้นออกไปจากหัว ก่อนที่จะแสดงสีหน้าไม่ค่อยดีออกมา

“ ขอโทษนะคะ ”
“ คงจะเป็นอาการแพ้ท้อง ”
“ อยากอ้วกจังเลยค่ะ— ”

แต่ไม่ใช่หรอก—แค่เป็นอาการคิดมากไปเองแหละนะ

“ เราไปกันดีกว่าค่ะ ”
“ ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ ”

“ รบกวนด้วยนะคะ ”

เพราะเป็นเขาเธอจึงไว้ใจ เมื่อได้ยินว่าเพื่อนสนิทก็มาด้วยก็พลันอดคิดถึงไม่ได้ แต่น่าเสียดายที่เซ็ทสึนะได้วางมือจากการปัดเป่า แล้วกลับมาใช้ชีวิตแบบคนทั่วไปแล้ว..

เธอไม่อยากต่อสู้ เธอไม่อยากเจอกับพวกมันอีก … เกลียดจนเข้าไส้เข้ากระดูกดำ ..

แค่คิดแบบนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วน..อยากจะอ้วกใจ

(+)

แต่ตอนนี้เซ็ทสึนะเองก็รู้สึก…ไม่ปลอดภัย

อา— คิดถึงมาบุจัง แต่ก็วางมือไปแล้วนี่สิ (😔)

“ … ”
“ ถ้าไม่เป็นการเสียเวลามากไปก็ ”
“ รบกวนด้วยค่ะ ”

สุดท้ายเพื่อความปลอดภัยจองตัวเองกับเด็กๆก็ต้องขอความช่วยเหลือ ไม่เคยรู้สึกอ่อนแอเท่านี้มาก่อนเลย—

เซ็ทสึนะได้แจ้งที่อยู่ให้เขาอย่างน้อยถ้าไปกับคนที่มีมาบุติดตัวก็คงไม่มีปัญหาอะไรนัก

เซ็ทสึนะได้แต่ยิ้มแล้วยกมือป้องปากเล็กน้อยแต่ในใจกับพลันคิด

เธอจะเจอฮิโรโตะอีกกี่คนกันนะ—

“ ว่าแต่มันจะดีเหรอคะ ”

เหมือนว่าช่วงนี้จะดูชุลมุนเชียวนะ ทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งดูวุ่นวาย แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเธอจะไปยุ่งเรื่องของเขาให้มันวุ่นวายมากไปกว่านี้เหรอ

“ รู้สึกว่าจะอยู่ในช่วงทำงานหรือเปล่าคะ ”
“ แบบนั้นฉันจะทำให้มันดูวุ่นวายยิ่งกว่าเดิมเอานะคะ 💦 ”

(+)

“ เขาไปทำงานที่ตระกูลน่ะค่ะ “

ซึ่งไม่รู้ว่าจะจริงเท็จแค่ไหน…แต่คนเป็นสามีภรรยาไม่ควรจะใคร่สงสัยซึ่งกันและกันนัก มันจะกระทบกับความสัมพันธ์

” คุณคาเกยะล่ะคะ … “
” เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ.. “

เซ็ทสึนะย้อนถามเขากลับเพื่อความชัวร์ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นมันผิดปกติจริงๆ ..

“ ใช่ค่ะ ”
“ มาฝากครรภ์ประจำเดือนค่ะ ”

เธอพูดไปพลางลูบท้องที่เริ่มนูนออกมาให้เห็นแล้วบ้าง เพราะตอนนี้ก็เข้าเดือนที่4 ทั้งยัง มีตั้ง2คนแหน่ะ ท้องจึงนูนออกมาเยอะกว่าปกตินิดหน่อย

“ ส่วนคุณทาคุมิ … ”

เซ็ทสึนะเงียบไปขณะ แล้วคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น..

เธอกับเขาก็ไม่ค่อยจะได้คุยกันอีกเลย ความสัมพันธ์ห่างเหินกันไปจนผิดปกติ

(+)

เซ็ทสึนะไม่ได้กังวลเกี่ยวกับสิ่งลึกลับนักหรอก เพียงแต่สภาพของเธอ..ไม่สามารถทนกับการปะทะได้ในขณะนี้ นั้นคือสิ่งที่เธอกำลังกังวลมากกว่า หากเป็นอะไรไปเด็กในท้องก็คงจะแย่เอา (💔)

“ ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงน่ะ ”
“ ไม่ค่อยชินกับเส้นทางเท่าไหร่น่ะค่ะ “
” ตอนเดินมาก็เลยกังวลนิดหน่อย “

เธอขำออกมาแห้งๆ แต่ดูลึกๆแล้วเหมือนหัวเราะกลบเกลื่อนซะมากกว่า

“ พึ่งออกมาจากโรงพยาบาลน่ะค่ะ ”
“ พอดีว่าตรงนู้นคนมันเยอะเกินไปคงจะเรียกรถได้ยาก ”
“ เลยเดินมาเส้นทางนี้เพื่อจะเรียกรถ ”

เซ็ทสึนะกล่าวถึงเหตุผลที่ทำให้เธอมาอยู่ตรงจุดนี้ ก่อนที่ใบหน้าที่ดูกังวลเมื่อครู่นะแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดูสดใสดั่งเดิม

เหมือนกับ…กำลังเปลี่ยนหน้ากาก

(+)

“ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ”
“ ฉันคิดว่าฉันน่าจะคิดมากไปเอง ”

ก่อนจะตอบกลับพร้อมกับรอยยิ้มดังเดิม สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะโกหก…เหมือนทุกๆครั้ง และ หลายครั้ง

“ คิดว่าน่าจะระแวงไปเองน่ะค่ะ ”
“ ช่วงอารมณ์อ่อนไหวน่ะ ”

“ คาเกยะซัง ! ”

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่นไกลเขาเป็นเพื่อนบ้านตระกูลวาตานาเบะ อีกทั้งหล่อนยังสนิทกับหลานชายของเขามากด้วยจึงรู้จักกันไม่มากก็น้อย

เช่นนั้นก็วางใจได้ ก่อนจะผ่อนลมหายใจลง

“ … ”

หล่อนคิดสักพักว่าควรจะบอกดีไหม เพราะหล่อนเองก็ไม่อยากจะมียุ่งกับเรื่องเช่นนี้…แต่อีกใจมันก็ร่ำร้องบอกว่าควรบอก เพื่อที่จะให้เขาได้ระวังตัว

(+)

ก่อนจะรีบสาวเท้าออกไปจากเส้นนี้ให้เร็วที่สุด ทางปลายทางแสงสว่างมันอยู่ข้างหน้าแล้ว ด้วยความรีบสาวเท้ามากเกินไปทำให้เซ็ทสึนะเดินออกมาแล้วชนกับใครสักคนเข้า นั้นเป็น ( คุณ ) ด้วยยูนิฟอร์มที่คุณใส่ในตอนนี้ หรือ มองเห็นมาบุที่คุณถือก็ทำเอาแม่บ้านสาวคนนี้รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

ตึก ตึก ตึก

กลับรู้สึกได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวหนักๆมาจากที่ไกลๆ เมื่อลองเงี่ยหูฟังแล้วกะระยะ ไม่ได้อยู่ใกล้นักแต่กลับรู้สึกแปลกๆชอบกล…จึงหันหน้ากลับไปมอง กลับพบว่าทางเดินนั้นโล่งและไร้ผู้คน

ด้วยจิตสัมผัสที่มีอยู่…เธอไม่ได้คิดไปเองอย่างแน่นอน…

(+)

#OMTKss2_INK
#OMTKss2_Roleplay
[โรลเปิด|ช่วงเย็นราวๆ17.00-18.00 | แยกรูท]

เมื่อเรื่องอย่างว่าเกิดขึ้นก็เป็นช่วงเวลาที่เซ็ทสึนะได้เดินออกมาจากโรงพยาบาลพอดี หล่อนรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติ แต่ก็ไม่อยากที่จะเข้าไปยุ่งกับมันแล้ว จึงรีบสาวเท้าออกมาจากฝูงชน

แล้วใช้เส้นทางหนึ่งที่ไร้คนและดูง่ายต่อการเดินจึงตัดสินใจใช้เส้นทางนั้นเพื่อที่จะเดินไปเรียกรถกลับบ้าน

ทว่า

(+)

Cms by Plum puli

‘ มองเห็นแล้ว ’
’ อยู่ตรงนั้น ’
.
.
.
‘ ห้ามพลาดนะ ! ‘

————————
( เก็บตกอีเวนท์ 06 ค่ะ yy )

( pov คุณโดนเอย์ยามิรัดล่ะ(?) )

“ ดูเป็นพี่น้องที่สนิทกันดีนะ ”
“ ฉันเองก็มีพี่น้องตั้ง5คน(รวมตัวเอง) ”
“ แต่ไม่สนิทกันสักคน ”( ･᷄д･᷅ )

โดยเฉพาะน้องคนเล็ก ช่วงเวลานี้เองก็คงเป็นช่วงเวลาที่หลือนก้าวเข้าสู่เด็กวันม.ปลาย ถ้าเธอได้มีโมเม้นท์มาส่งน้องสาวเข้าม.ปลายก็ดีสิ

แต่ แม้แต่การติดต่อก็ไม่เคย…

“ ว่าแต่ ฮารุจังอยู่ไหนเหรอ ”
“ อยากเจอจัง ๆ 💖 ”