Kav, in search of the lost coping mechanism, again

یاد اون دوستم افتادم که اکسش الان بهترین دوستشه. :')

درواقع، حالا که فاصله داریم و مرزهامون پاسبانی نمی‌خواد، انگاری اون زخم‌ها هم خوب شده باشه. هربار هم رو‌ می‌بینیم می‌تونیم گفتگو کنیم، از زخم‌هامون بگیم، از محنت و درد. نوک تیزی نداره این کنارهم‌بودگی. انگاری که صیقل خورده باشیم. گیرم گاهی خاطرهٔ زخم‌ها از مسیر تداعی‌ها برای لحظه‌ای زنده می‌شن.

برای ساعتی فراغت از تنش‌وشلوغی این‌روزها نیاز داشتم با کسی صحبت کنم که نه‌تنها هم‌صحبتی‌ش به این تنش‌ها اضافه نکنه بلکه بتونه آرامش زیادی رو هم به نمایش بذاره تا مگر تسکینی باشه.
به دوستی پیام دادم که زمانی بیشترین تنش‌ها رو بطور دائم از کنارهم‌بودن تجربه می‌کردیم.
دوستای دیگه اگه بدونن می‌گن: متناقض‌ترین کار.

ممنونم ثمین جان. 💙

مرسی نازنین. عزیزمی. برای خودت هم. 💙

فحشی بر اونی که کلوس‌فرندز توییتر رو از بین برد و لعنتی هم به اونی که اینجا قفل تعبیه نمی‌کنه.

here we go again

دوستم نوشته مصطفی مهرآیین «لوتِروار» چیز کرد و چیز شد. کمی تعریف و تعارف قلنبهٔ دیگه هم براش تراشیده. 😑
بابا لازم نبود برای محکوم کردن حکم نارواش اون عنصر ارتجاع رو این‌طوری چیزایی که نیست بهش ببندی.

دوست داشتم یک آدمِ عزیزِ جانم، که به‌واقع از جانم عزیزتره، در این دورهٔ آسیب‌پذیر زندگی‌ش نبود و انقدر هم بطورمزمن نحیف و شکننده نبود و هرچی داد داشتم سرش می‌زدم از کاری که سر زندگی و آرزوهاش آورده.
همنقد هم میل دارم به اون آدمی که توی این تله انداختش نهیب بزنم.
- catch-22

🕊️💙

امروز سالگرد رفتن محبّته و نام تمام مردگان این سال برای ما محبّته. 🖤

نری، عزیزمی 🫂

منِ نسبتاً خانواده‌گریز دلتنگی نسرین‌مون رو یه جور دیگه حس می‌کنم، همواره. 🫂💙

با خواهر کوچیکم هم دو بار حرف زدم آخرای هفته. اما سیر نشدم.

آره. منم. :( :(

😭🫂

اگر داستان‌هایی که بخاطر این سانسور و خاموشی نمی‌شنویم گفته بشن تصویر بزرگ رو خیلی دگرگون می‌کنن.

تو چقدر عزیز و زیبایی زن. 😭

امروز اینترنت خواهرم برای دقایقی وصل شد و تماس گرفت و حتی کوتاه تصویری حرف زدیم و فهمیدم هیچی نمی‌دونستم از چیزهایی که برشون گذشته.

خیلی هولناکه.

پنهان شده و جرأت نکرده بره بیمارستان.

هرکی از ایران وصل می‌شه و حرف می‌زنیم خبر هولناکی داره. یکی مربی‌ش، یکی کازینش، یکی دو تا همسایه‌ش. امشب دوستم عزیزم گفت پسرعمه‌ش کشته شده و اومدن تموم خونه‌شون رو گشته‌اند که چیزی پیدا کنند و پرونده بسازند، همهٔ خانواده رو هم کتک زده‌اند، دخترعمه‌ش بازداشته. داداشش هم با که ساچمه خورده

🖤

باید عادت چک کردن‌های گوشی‌م وسط جلسه‌های کسالت‌بار رو‌ بذارم کنار. هربار که دست می‌گیرم چیزی برای واپاشیدن هست.

همین‌طوره. تصادفی نیست. در همین زمینه و بافت حوادث هم ترجمه شدند و بیرون اومدند.

چه خوب. کنجکاوم من هم.

با میوه‌خشک 😭 که کاش کوفت بخورم.

این میان، این‌ها به دستم رسیدن از ایران.

کسانم انسان‌هایی پرشهامت و صادق و خیرخواه اند و کف این خیابون‌های خون، مثل صدها و هزاران و صدهاهزار آدم دیگه.
من؟ اینجا، در اقصای مضحک عالم جفنگ می‌بافم و بی‌ربطی و چلمنگی‌م رو سند می‌زنم. این چه ادبار و نیامدی بود در کارم افتاد؟

«لا اله الا الله» :)))

منو هم خیلی متأثر می‌کنه هنوز خوندن یا زمزمه کردنش. «نه، تردیدی بر جای بنمانده است مگر قاطعیت وجود تو کز سرانجام خویش به تردیدم می‌افکند.»