Zuiha🕊🍀

"ก่อนที่จะมาเจอเธอ ฉันเดินอยู่ดี ๆ หมอกก็ลงหนาจนแทบมองทางไม่เห็น"

"จะว่ายังไงดีล่ะ— เป็นหมอกที่ทำให้รู้สึกไม่ดีเอาซะเลย"

หยุดพูดไปแปปนึง สีหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ก่อนตัดสินใจพูดต่อ

"แล้วตอนที่กำลังมองหาทางออกจากหมอกก็ดันไปเห็นเงาดำ— แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเงาของอะไร มันผิดสัดส่วนไปหมด"

"แต่น่าขนลุกสุด ๆ ตอนนี้ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่นิดหน่อยตอนที่นึกภาพ ดีแล้วล่ะที่ริมะจังไม่ได้เห็น"

"ไม่ได้ลำบากสักหน่อย"

"เลิกเกรงใจกันได้แล้วน่าริมะจัง"

"เราอยู่ด้วยกันมาจะสามปีแล้วนะ! จะสามปี!"

นั่งลงที่ม้านั่งเดียวกันฝั่งที่ว่าง แล้วก็บ่น ๆ ออกมาคล้ายว่ากำลังน้อยอกน้อยใจ พลางจิ้มแก้มนุ่มของเพื่อนสาวเบา ๆ สองสามจึก

อืม~ เหมือนจะร้อนกว่าที่จับไปเมื่อกี้อีกหน่อยหรือเปล่านะ?

แต่ก็ได้เปลี่ยนหัวข้อเสียก่อน เมื่อจะพูดถึงภารกิจ ซุยฮะปรับน้ำเสียงและท่าทางให้ดูจริงจังขึ้น

+

#OMTKSS2_Roleplay

20:34 | สวนสาธารณะ

อุณหภูมิค่อย ๆ ลดลงจนชวนให้รู้สึกหนาวเนห็บ หญิงสาวผมสีแสดเป็นเอกลักษณ์นั่งตากลมอยู่ที่ม้านั่งบริเวณหนึ่งของสวนคนเดียว

ดูเหมือนเธอจะคิดถึงบ้านเกิดจนต้องออกมาหาอะไรทำข้างนอก

ถ้า ‘คุณ’ จมูกดีมากพอคงจะรู้ได้ไม่ยากว่าเครื่องดื่มในแก้วเก็บความเย็นคือสาเกชั้นเลิศ และดูเหมือนมันจะหายไปกว่าครึ่งแล้ว

“เกียวโตมีพวกแยงกี้น้อยจังเลยนะ—”

#OMTKSS2_INK #OMTKSS2_Roleplay
[โรลเปิด]

"แค่ก- !"

ขณะที่กำลังตามหาเบาะแสเกี่ยวกับคนหายต่อ สีหน้าของเด็กสาวกลับเริ่มไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักก่อนจะยืนหยุดพักข้างทางอยู่เงียบๆ สายตาพยายามกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาเบาะแสต่อแม้จะรู้สึกเพลียมากก็ตาม

เวียนหัวจัง ...

(มาหาแล้วริมะจังง😭)

"ริมะจัง~"

"เป็นไง ๆ สืบเจออะไรบ้างแล้วล่ะ?"

นิ้วเรียวจิ้มไหล่เพื่อนสาวสองจึก แต่เมื่อเธอหันกลับมา ซุยฮะก็ขมวดคิ้วมุ่นรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

"สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ?"

ใช้หลังมือทาบหน้าผากตัวเอง แล้วจึงถือวิสาสะทาบลงบนหน้าผากของเพื่อนอีกที

"ตัวรุม ๆ นี่นา"

หันซ้ายหันขวา เห็นว่ามีม้านั่งยาวอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก

"ไปนั่งพักกันก่อนดีกว่าเนาะ?"

เดินดุ่ม ๆ เข้าไปเลื่อนเก้าอี้นั่งลงข้างเขาเองเสร็จสรรพ พลางเอ่ยทักทายทำลายความสงบของชายหนุ่มที่กำลังอ่านหนังสืออยู่เงียบ ๆ

"อรุณสวัสดิ์มินาโมโตะคุง! ไม่ไปเข้าปฐมนิเทศเหรอจ๊ะ?"

หล่อนยกมือขึ้นมาเปลี่ยนอริยาบทเป็นท่าเท้าคาง เอียงคอเล็กน้อยมองเขา

"อ๊ะ! หรือว่าจะโดดเหมือนกันน้า~"

(ชุแว้บ มาแล้วค่า🙌🏻)

สำหรับซุยฮะที่อยู่ปี 3 แล้ววันปฐมนิเทศถือว่าค่อนข้างน่าเบื่อ เธอจึงแอบหลบออกมาหาห้องเรียนสักห้อง เพื่อนั่งรอจนกว่าพิธีจะจบ

หญิงสาวผมแซมสีมิ้นต์โดดเด่นสุ่มเปิดประตูห้องเรียนหนึ่งบานและโผล่เข้าไปสอดส่อง โดยหวังว่าจะไม่มีคนอยู่

แต่ก็ต้องเจอกับใบหน้าที่คุ้นเคย เพื่อนร่วมชั้นปีของเธอ และดูเหมือนว่าปีนี้เราจะอยู่ห้องเดียวกันเสียด้วย

เจออะไรที่น่าสนใจกว่าปฐมนิเทศแล้ว~
(+)

(เดินด้อกแด้กมาขอปักปุไว้ก่อนค่ะ! แล้วก็ทางนี้ขออนุญาตเนียนรู้จักเลยนะคะ🥺)

#OMTKSS2_ปฐมนิเทศ
#OMTKSS2_Roleplay
[โรลเปิด | แยกรูท |โกงเวลา]
เวลา8:40น.

ในขณะพิธีปฐมนิเทศกำลังดำเนินไปอย่างยืดยาด ด้วยครั้งนี้เซโตะมองว่าการร่วมพิธีเป็นการเสียเวลาโดยใช่เหตุ

เขาจึงได้ตัดสินใจแอบออกมาเงียบๆ แล้วสุ่มเลือกห้องเรียนว่างๆของชั้นปี3 เพื่อที่จะนั่งอ่านหนังสือตามลำพังพร้อมกับเปิดหน้าต่างรับลมตามฤดูกาล

( ใครโดดปฐมนิเทศมา+กันครับ )

การมองเห็นผีก็เหมือนการฝึกจิต...
หากจิตไม่มั่นคง ก็เสี่ยงจะโดนล่อลวงและถูกทำร้าย
เพราะงั้นคนเราจึงควรฝึกจิตและสมาธิ
เพื่อให้ใช้ชีวิตอยู่ในความไม่ประมาท

HAPPY NEW YEAR 🎊

- รองผู้อำนวยการโรงเรียนโอะมะกะโทคิที่อยู่สักที่ในฮาวาย