Melanie De Vrieze

Ben je nog niet in de Belvedère geweest? Oh, moet je zeker doen.

Zo cool. Ik word daar zo enthousiast van en ben eerlijk toegegeven altijd verbaasd wanneer mensen dat enthousiasme niet delen 😏. In welke bib werk jij?

Het is onvoorstelbaar welke schatten er in die Boekentoren zitten! ❤️

Merci. Ik had even niet voldoende bandbreedte om het erbij te nemen, maar nu probeer ik weer iedere dag op post te zijn 😇

Als freelancejournalist heb je meestal overlappende deadlines door de verschillende opdrachtgevers. In mijn Sonix-lijst, waar alle transcripts verzameld staan, verschijnen voortdurend nieuwe interviews die ik nog moet beluisteren, uitwerken en bijschaven. Maar vandaag was de lijst opeens volledig leeg. Alle gesprekken had ik opnieuw beluisterd, uitgeschreven, verbeterd en doorgestuurd voor nalezing. Voor deze week staan er geen nieuwe interviews meer gepland. Het voelt vreemd om zo’n lege lijst te zien, bijna onwerkelijk, maar tegelijk ook verfrissend. Even geen lopende opdrachten is heerlijk. Het geeft ruimte om op adem te komen en nieuwe energie te verzamelen voor de weken die komen.

Homepage van Sonix, de tool waarmee ik al mijn interviews transcribeer. En de lijst is leeg!

34/365

#100woorden #100words #freelance

Maandagavond mocht ik opnieuw vertoeven op mijn lievelingsplek in Gent: de Boekentoren, dit keer voor de opening van de expo Found. Curator Tine Hens, auteur van Archief van mogelijk verlies,  toont wat in de natuur onherroepelijk dreigt te verdwijnen. Ze sprak met Annelies Jacobs en Hendrik Defoort over het bewaren van natuurlijk en cultureel erfgoed, en met kunstenaars Lola Daels en Maarten Vanden Eynde over hun werk. Tussenin zorgde Jenna Vergeynst met haar harp voor de muzikale omkadering. Het werd een bijzonder boeiende avond. De expo loopt tot 27 februari en is te bezoeken tijdens de openingsuren van de Boekentoren.

Boekentoren by night ❤️

33/365

#100woorden #100words #boekentoren

Zondag cultuurdag. We trokken naar Museum M in Leuven voor de expo Dusty Die van Alicja Kwade. Heel verrassende installaties, sculpturen, foto’s en video’s waar ze onze zekerheden op de helling zet. Soms desoriënterend, maar wel interessant.  Vooral Weltenlinie met de dubbelzijdige spiegels en de ronddraaiende klok vond ik fascinerend. Op de terugweg naar het station wandelden we langs de universiteitsbibliotheek, die al een tijdje op mijn lijst stond. Ze stelde absoluut niet teleur. We hadden ook toegang tot de toren. We werden beloond met een prachtig zicht over Leuven en een heldere uitleg van alle gebouwen die je zag.

Weltenlinie, installatie van Alicja Kwade met dubbelzijdige spiegels.

Ronddraaiende klok van Alicja Kwade

Universiteitsbibliotheek van Leuven met prachtig hout en verlichting.

32/365

#100woorden #100words #Leuven

Mijn man en ik hebben allesbehalve groene vingers. Jarenlang stonden er geen planten in ons huis. Dat veranderde tijdens onze zomervakantie in 2024, toen we in Londen verbleven in een Airbnb die aanvoelde als een ware jungle. Overal planten, en ongelooflijk mooi. Het inspireerde ons om het toch eens te proberen. We trokken naar een plantenwinkel en anderhalf jaar later leeft het merendeel nog altijd. Toen we hoorden over de grote plantenverkoop in het Wintercircus, gingen we overstag en kochten er vier bij. In de auto trokken ze heel wat aandacht, maar intussen hebben ze allemaal een mooie plek gekregen.

Vier nieuwe planten op een rij, wachtend op vervoer.

31/365

#100woorden #100words #planten

Vrijdag was het opnieuw tijd voor de podcastopleiding, met dit keer een volledige dag gewijd aan opnametechnieken. Gewapend met mijn opnameapparaat en koptelefoon trok ik naar buiten om uiteenlopende geluiden vast te leggen. Het was fascinerend hoe de wereld plots haarscherp klonk: ik hoorde geluiden waarvan ik de bron nog niet zag, het leven dat zich achter gevels afspeelt, details die je normaal niet opmerkt. Het deed me beseffen hoeveel onze oren automatisch filteren. Later namen we ook een gesprek op in een podcaststudio. Normaal vind ik mijn stem tijdens interviews tenenkrullend, maar deze keer viel dat verrassend goed mee.  

Zeldzame selfie. Zie me glunderen, die koptelefoon en opnameapparatuur maken me blij.

30/365

#100woorden #100words #podcast

Gisteren werd de ramp met de Challenger herdacht, intussen veertig jaar geleden. Alle zeven astronauten aan boord kwamen daarbij om het leven. Het is een van de eerste nieuwsgebeurtenissen die ik me als kind scherp herinner. Vooral het beeld van de ouders en leerlingen van de Amerikaanse leerkracht Christa McAuliffe die de ontploffing live zagen, maakte diepe indruk. Die jaren stonden in het teken van meerdere schokkende gebeurtenissen: het Heizeldrama en de aanslag op de Delhaize door de Bende Van Nijvel in 1985, de kernramp van Tsjernobyl in 1986 en het kapseizen van de Herald of Free Enterprise in 1987.

Explosie van de Challenger in 1986. Foto gevonden op de site van Wikipedia.

29/365

#100woorden #100words #challenger

(Ik heb wat achterstand in te halen. Iedere dag had ik wel een onderwerp in mijn gedachten, maar door het vele schrijfwerk overdag had ik ’s avonds precies niet meer veel zin om mijn zinnen te ordenen.)

De voorbije jaren klaagde ik vaak over januari, alsof de eerste maand van het jaar geen 31 maar 51 dagen telde. Dit jaar voelt anders. Januari is voorbijgevlogen. Misschien omdat ik het erg druk had, met overlappende deadlines voor drie opdrachtgevers. Misschien omdat ik met enthousiasme aan een nieuwe opleiding begon. Of omdat er, tussen de grijze dagen door, verrassend veel helblauwe momenten zaten. Begrijp me niet verkeerd: ik ben de kou en de sneeuwprikken meer dan beu. Maar kijk, nog drie dagen en het is al februari. Tijd om aan de lente te denken. Of ben ik te optimistisch?

Een foto van een door water overspoeld stuk gras in Bourgoyen-Ossemeerssen in Gent, rond zonsondergang. Gefotografeerd op 20 maart 2024, het begin van de lente.

28/365

#100woorden #100words #januari

Gisteren was ik te laat thuis om nog een #100woorden te schrijven. Ik was aanwezig op de ETION Leadership Award, waar de drie genomineerden — Geertrui Mieke De Ketelaere, Khalid Benhaddou en Christophe Busch — lieten zien dat waarheid zelden zwart-wit is, maar bijna altijd oncomfortabel grijs. Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent, sprak in zijn keynote over ieders eigen waarheid en hoe we emoties vaak verwarren met feiten. De award ging naar Benhaddou, maar in feite waren ze alle drie winnaar: omdat ze elke dag opnieuw hun nek uitsteken om die ongemakkelijke waarheid te blijven benoemen. Het was een inspirerende avond.

Rob Wijnberg, oprichter van De Correspondent, houdt een keynote tijdens de ETION Leadership Award.

27/365

#100woorden #100words #Etion

Covid-19 komt vooral voor als flashback. De gedateerdheid komt vooral door het kleurgebruik en de cameravoering denk ik. Mocht ik eerst ER herbekeken hebben en daarna The Pitt zou het ook anders aanvoelen denk ik.

Ik heb intussen een paar afleveringen gezien. Hate to say it, maar het voelt wat gedateerd aan, vind je niet?

De lente kan nochtans niet vroeg genoeg komen, Veerle. Ik heb het gehad met dit winterweer. Zaterdag had ik ook een lentegevoel. Ik heb weer te vroeg victorie gekraaid.

Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb het gevoel dat supermarkten steeds vroeger met hun feestdagen komen. Ik was er al aan gewend dat Sinterklaas in oktober opdook of persberichten over Valentijn in december in mijn inbox belandden, maar vandaag zag ik in de Delhaize al paaseitjes liggen. Pasen! Dat is pas op 5 april, over meer dan twee maanden. Zou iemand nu echt die chocolade zo vroeg in het jaar kopen? Soms wil ik dat feestdagen hun eigen ritme behouden, dat ze echt op hun moment aankomen, zonder dat alles elkaar overlapt en de tijd zo versnelt.

Easter eggs by Milka.

26/365

#100woorden #100words #paaseieren

Bij gebrek aan inspiratie - de actualiteit is me even te grimmig - grijp ik terug naar boek nummer vier van dit jaar: Super-Frog Saves Tokyo van Haruki Murakami. In dit kortverhaal krijgt Katagiri bezoek van een levensgrote kikker, die hem vraagt te helpen Tokio te redden van een existentiële dreiging. Wat dit boek extra bijzonder maakt, zijn de prachtige cover en de verfijnde illustraties. Van Murakami las ik eerder 1Q84, en ook daar kon ik zijn magisch realisme erg waarderen. Net als in Super-Frog blijf je twijfelen: droomt Katagiri, of is wat hij meemaakt echt? Op één dag uitgelezen. 


Cover van het boek Super-frog Saves Tokyo van Murakami met een gigantisch kikkeroog

25/365

#100woorden #100words #murakami #reading

Er is weinig dat mij zo razend maakt, behalve printers dan, als Microsoft. Neem bijvoorbeeld Teams. Van de hogeschool kreeg ik een uitnodiging die me toegang zou geven tot alle slides en documenten. Zoals verwacht belandde ik meteen in een eindeloze Authenticator-loop: een code nodig hebben die simpelweg niet komt. Een week lang proberen, niks. Dan lukt het plots wel, maar is de code acht cijfers lang terwijl er zes gevraagd worden. Hoorndol word je ervan. Ik ben niet de enige van onze groep, maar daar schiet ik weinig mee op. Hoe kun je zoiets eenvoudigs zo nodeloos complex maken?

24/365

#100woorden #100words #🤬

Ik zou voor de pinguïn stemmen als vogel van het jaar. En Trump moet ze met rust laten/niet misbruiken. #teampinguin

Firenze blijft top. Vroeger gingen we veel naar Italië toen de kinderen klein waren. Waarschijnlijk dit jaar opnieuw, maar nu een regio (Bari) die we nog nooit deden.

Vandaag zat ik voor het eerst sinds lang weer op de schoolbanken. Aan de Arteveldehogeschool volg ik de basismodule podcasting, een opleiding die Eva Moeraert coördineert. Zeven weken lang – telkens op vrijdag - krijgen we inzicht in de wereld van de podcasts en leren we al doende: van opname en montage tot storytelling en interviewtechnieken. Deze voormiddag kregen we uitleg over de soorten podcasts en enkele cijfers, in de namiddag gaf een logopediste ons een stem- en uitspraakworkshop. Zeer boeiend, maar ook confronterend om te merken hoe je je stem gebruikt of misbruikt. Ik ben heel benieuwd naar het vervolg.

Thumbnail van een van de mooiste podcasts die ik ken: Everything is alive.

23/365

#100woorden #100words #podcast

Ik vind de stad iets te kil/afstandelijk om er te wonen. Als ik toch in die regio zou willen wonen, zou ik eerder Stockholm kiezen.

Verrassende tentoonstelling hè.

Mooie herinneringen aan Kopenhagen. Geen goedkope stad.

Vanavond was ik voor het werk in Skyhall van Brussels Airport, voor de nieuwjaarsreceptie. Op weg terug naar de trein hield ik, zoals altijd, even halt bij het aankondigingsbord. Ik doe dan alsof ik echt moet vertrekken en kies ter plekke een bestemming. Deze keer twijfelde ik tussen Budapest, om te ontspannen in een van de vele thermen of badhuizen, Helsinki, vanwege de fantastische Oodi-bibliotheek die al even op mijn verlanglijstje staat, en Wenen, voor de overvloed aan musea. Ik raakte er niet uit en heb dan maar weer de trein richting Gent genomen. Benieuwd welke bestemming jullie zouden kiezen.

Aankondigingsbord van alle bestemmingen op Brussels Airport.

22/365

#100woorden #100words #brusselsairport

Print is springlevend, en dat tonen jonge makers zoals Dries Vriesacker. Met Enfnts Terribles bouwde hij de voorbije tien jaar een sterk mode- en lifestyleplatform uit, voornamelijk online. Nu kiest hij bewust voor een printmagazine, als tegengewicht voor de vluchtigheid van het internet en de willekeur van algoritmes. Het magazine verschijnt in drie verschillende versies, ik koos voor de close-up van de vrouw. Enkele dagen later lag het al in de brievenbus. Na het doorbladeren ben ik overtuigd: sterke modefotografie, een rebels randje, interessante interviews en frisse invalshoeken, zoals de vier opmerkelijke stukken uit de collectie van het Antwerpse Modemuseum.

Cover van het eerste printmagazine van Enfnts Terribles met de close-up van een vrouw.

21/365

#100woorden #100words #enfntsterribles #print

Als notoire pinguïnliefhebber moet ik wel op Penguin Awareness Day drie ‘fun facts’ delen van deze schattige dieren. 1. Mannelijke pinguïns maken een vrouwtje het hof met een zorgvuldig uitgekozen steen. Aanvaardt ze dit geschenk, dan wordt de steen de basis van hun nest en het symbolische begin van hun leven samen. 2. In de opvoeding delen pinguïnouders de zorg en broeden ze hun eieren om beurten uit op hun poten. 3. De Noorse koningspinguïn Nils Olav kreeg de eretitel van brigadier van de Koninklijke Garde, als teken van respect voor de unieke rol die pinguïns spelen in ecosystemen.

Foto die ik nam van de pinguïns in de Biodôme in Montréal.

20/365

#100woorden #100words #pinguïn #penguin

Mooie omschrijving, maar helaas de realiteit.

Net gehoord op de radio: het kind die … 🙄

Pinguïns hebben al genoeg geleden, Blub. Laat ze met rust. ❤️🐧