Shion

#OMTKSS2_INK
⚠️ TW: บา/ดแผลเลือ.ดออก

วันที่ฝนสีชาดได้ร่วงโรย

‘ ชิ…ใกล้ได้กลับบ้านซะแล้วเชียว ’

‘ ไหนต้องไปซื้ออาหารแมวต่ออีก…จะมีร้านเปิดไหมนะ? ‘

( ฝากงานหลังจากที่ไม่ได้ลงสีมานานแสนนานค่า💖 )

[ 釣り大会 • Tsuri taikai ]

รายละเอียดกิจกรรม :: docs.google.com/document/d/1...

ระยะเวลาเล่นอีเว้นท์ :: 6 ก.พ. 2569 เวลา 13.30 น. - 12 ก.พ. 2569 เวลา 23.59 น.

#OMTKSS2_เทศกาลตกปลา

ชิองวางถุงของฝากส่วนของตัวเองไว้ตรงพื้นที่ว่างน้อย ๆ ข้างกาย นัยน์ตาหลุบลงมองผืนหญ้าขณะขบคิด

“ เพื่อน ๆ ก็ด้วย อาจจะเพราะเราแยกย้ายกันไปหมดเลยนะครับ ”

คำกล่าวนั่นตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่ว เขาเสมองกลับไปหาเจ้าของไรผมสีแสดที่นั่งอยู่เคียงกัน

“ ฮิโรโตะคุง มีเรื่องอะไรที่คิดถึงบ้างไหมครับ? ” อย่างน้อยกับโรงเรียนนี้ คนอย่างอีกฝ่ายอาจมีบางสิ่งที่มีค่าต่อจิตใจมากก็เป็นได้

ชิองรับของฝากมาถือไว้ เขาเดินไปพร้อมกับอีกฝ่ายจนได้มีโอกาสทักทายทั้งคนหน้าใหม่และคุ้นตา จบการศึกษาไปเขาแวะเวียนมาที่นี่แทบนับครั้งได้

มีแต่ความทรงจำดี ๆ— อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่คนรอบตัวคิด แต่ใครเล่าจะเข้าใจความรู้สึกของชิองและรู้สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับเขาดีไปกว่าตัวเขาเอง

“ นั่นสินะครับ ” ศีรษะผงกขึ้นลงเชิงเห็นด้วย

“ หลังเรียนจบก็เหมือนจะ… ไม่ค่อยได้เจอกันเลยด้วย ”

+

เขายอมรับตามตรงระหว่างที่มือไม้หยิบจับทั้งถ้วยและกาน้ำชาอย่างบรรจง เสียงเครื่องเคลือบเสียดสีกันหน้าโต๊ะบรรเลงท่วงทำนองจรรโลงใจ

“ แล้วคายะคุงล่ะครับ? ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง? ” ชาสีใสถูกเติมเข้าไปในถ้วยขนาดเล็กใบหนึ่ง แล้วจึงส่งให้อีกคนอย่างระมัดระวัง

“ ก็จริงนะครับ เหนื่อยคนละแบบเลย ” ว่าพลางจัดแจงสิ่งที่อยู่บนโต๊ะเล็กน้อย ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะฝั่งหนึ่ง

ฝ่ามือผายไปยังฝั่งตรงข้าม พื้นที่ว่างนั้นถูกตระเตรียมไว้สำหรับรับแขกโดยเฉพาะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนคนนั้นจะกลายเป็นอีกฝ่ายเสียได้

“ ผมเพิ่งซ้อมไปประมาณ 7 รอบ พลาดไปไม่เยอะก็จริง แต่นั่นก็เพราะผมเผลอเสียสมาธิน่ะครับ ”

+

เอ่ยต่อเชิงขบขันก่อนจะเป็นฝ่ายเริ่มก้าวนำบ้าง เสียงฝีเท้ากระทบกับพื้นไม้เบา ๆ นำเข้าไปยังบริเวณที่มีโต๊ะเตี้ยและเบาะนั่งใกล้ ๆ จุดยืนฝึก วางคันธนูไว้บนแท่นให้เรียบร้อย

“ ผมว่าจะพักสักหน่อยพอดี คายะคุงมาดื่มชากันก่อนไหมครับ? ”

“ ฮะ ๆ… อาจจะเพราะผมไม่รู้ว่าควรไปที่ไหนดีน่ะ ”

เสียงหัวเราะดังก้องแผ่ว ปลายสายตาเหลือบมองตามไปยังวัตถุทรงกลมที่อยู่ไกล ๆ

“ ช่วงนี้ก็ปกติดีครับ มีงานมหาลัยที่เพิ่มเข้ามานิดหน่อย ” เขาตอบกลับอย่างเรียบง่าย จนกระทั่งได้ยินคำชมเพิ่มมาก็อดนึกเก้อเขินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

“ ขอบคุณนะครับ ก่อนหน้านี้ก็พลาดไปอยู่บ้างล่ะ ”

+

( ไว้มีโอกาสมาเจอกันใหม่ค้าบ✨ บงมารุจังกลับมาหากันเถอะนะ🥺)

#OMTK_commu
#OMTK_commuSS2

”เรียกฟุริก็ได้ค่ะ“

“ฉันไม่ยอมให้เมนูพิเศษประจำโรงเรียนหายไปหรอกนะคะ!”

“ถ้าชอบอาหารโรงเรียน ฉันจะให้ในราคาพิเศษเลยค่ะ“

—-

🌸彩花 • 芙麗明羽 ~ อายะกะ ฟุริมินโกะ
NPC | ศิษย์เก่า-นักศึกษามหาลัย-ผู้ช่วยแม่ครัวโรงอาหารโรงเรียน(บางครั้ง)

—-

Co,role : Dm24/7
Doc : docs.google.com/document/d/1...

( ขออนุญาตจบรูทไว้ตรงนี้เลยนะครับ ขอบคุณฮันซังและโซฮาระซังที่มาโรลด้วยกันมาก ๆ เลยครับ สนุกม๊ากมาก🥺✨)

ชายหนุ่มก้าวเข้าหาอีกฝ่ายหวังจะช่วยพยุงระหว่างเดินอย่างเผลอตัว ทั้งคู่เดินไปด้วยกันได้จนถึงซุ้มพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลได้สำเร็จ ถึงสภาพจะเปียกปอนเลอะเทอะขนาดนี้ก็เถอะ

เป็นการพบพานที่ไม่ได้คาดฝันก็จริง แต่กลับโชคดีนักที่เขาได้พบกับคนที่เกื้อกูลต่อกันได้ถึงขนาดนี้ กระนั้นก็น่าเสียดาย— ที่กลับมีผู้ใดผู้หนึ่งหายไปในวันที่ฟ้าหลังฝนกำลังจะสวยงาม

- End

“ ไว้พบกันใหม่นะครับ อิโตะเมะซัง ”

เขาไม่รู้ว่าคำพูดนั่นจะส่งไปถึงอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะหลังกล่าวจบไปได้ครู่เดียวอีกคนก็ปลีกตัวออกไปเสียแล้ว

ชิองหันกลับมาทางคนคุ้นหน้าคุ้นตา รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนใบหน้าทันทีที่ได้ยินคำพูดนั่น

“ ผมเองก็ดีใจที่ได้เจอโซฮาระซังเช่นกันนะครับ ” ถึงสถานการณ์จะปุบปับไปหน่อยก็ตามที แต่ก็ถือว่ายังปลอดภัยกันมาจนถึงตรงนี้ได้ก็ดีมากแล้ว

+

“ ขอบคุณนะครับ ”

ชิองไม่คิดเลยว่าจะได้เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ตัวว่ามีใครเข้ามาในโรงฝึกแล้ว เขาคงจดจ่อกับการกระทำตรงหน้ามากเกินไปสินะ

“ ผ่านมาแถวนี้พอดีเหรอครับ? ” คันธนูลดระดับลงมาถือไว้ข้างกายด้วยท่าทีสบาย ๆ กว่าก่อนหน้า

ศรคมเฉือนผ่านมวลอากาศ ปักลงไปตรงกลางวัตถุทรงกลมอย่างพอดิบพอดี ลมหายใจผ่อนออกมาราวกับได้พักกายจากกล้ามเนื้อที่ตรึงอยู่แบบนั้นมาพักหนึ่ง

นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ใครบางคนเอ่ยทักขึ้น ปลายสายตาเหลือบไปข้างหลังจนเจอกับใบหน้าแสนคุ้นเคย

“ คายะคุง ” เขาทวนชื่ออีกฝ่าย ดวงตาเบิกกว้างเคล้าประกายน้อย ๆ

+

เห็นอีกฝ่ายดูตั้งใจเลือกแบบนั้นเขาก็คลี่ยิ้มออกอย่างนึกเอ็นดู

“ อันนั้นอาจจะใหญ่ไปหน่อยนะครับ ” ว่าจบก็เดินเข้าไปหา แล้วหยิบคันธนูอีกอันที่ขนาดเล็กลงมาหน่อย

“ นี่ครับ พอดีเลย ”

เมื่อส่งถึงมืออีกฝ่ายแล้วเขาจึงเดินนำกลับไปยังลานที่มีกำกับตำแหน่งยืนด้วยเทปกระดาษสีขาวขุ่น ภาพตรงหน้ายังคงประดับด้วยแสงยามบ่ายดูงดงามน่าจดจ้อง

“ มาลองยืนดูสิครับ เดี๋ยวผมสอนตั้งท่าให้ ”

“ งั้น… เราไปที่ซุ้มพยาบาลด้วยกันก่อนไหมครับ? ” เขาเสนอออกไปต่อ ให้ยืนอยู่แบบนี้คงมีหวังหนาวเพราะสภาพอากาศไม่ก็ป่วยไปเสียก่อน

@han-omtk.bsky.social

พอได้ยินว่าฮันคนนั้นคืออาจารย์เขาก็นึกสนใจไม่น้อย อาจจะเพราะไม่ได้คุยกับครูจากโรงเรียนมาสักพักหนึ่งแล้ว

“ ขอบคุณเช่นกันนะครับ ที่ช่วยสู้กิวคิตัวนั้นด้วยกัน ”

หากเป็นเขาที่สู้คนเดียว หรือช่วยกันแค่กับคุณอดีตคนสวนคงสาหัสมากกว่านี้แน่ เพราะมีคุณฮันด้วยอีกคนถึงได้กลายเป็นทีมที่ดีโดยไม่คาดคิด

+

ชะตากรรมของแมวน้อยตัวนั้น จะเป็นอย่างไรเขาก็ไม่อาจรู้ได้เลย มิหนำซ้ำยังไม่รู้ว่าควรรู้สึกเช่นไรด้วย

เมื่อเห็นทั้งสองแนะนำตัวกันแล้ว เขาในฐานะคนที่(น่าจะ)อายุน้อยที่สุดก็ค้อมศีรษะลงตามมารยาทแม้จะเปียกฝนจนชื้นทั้งตัวก็ตาม

“ ผมมิยาซากิ ชิอง— ศิษย์เก่าจากโรงเรียนโอะมะกะโทคิครับ ”

+

( เรียกคุณแว่นคนนั้นมาชุบบงมารุเลย ๆๆ )

( ผมอุ้มออกมานึกว่าจะช่วยเธอได้😭 )

bsky.app/profile/shio...

bsky.app/profile/shio...

“ อยู่ ๆ เธอก็หายไป ตอนที่ผมวางตัวไว้น่ะครับ ”

ศีรษะเพยิดไปทางขอนไม้ที่ยังตั้งนิ่งอยู่บนผืนทราย ที่ตรงนั้นเคยมีวิฬาร์สามสีอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่าไร้ร่องรอย เขาละสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นเอง

@han-omtk.bsky.social

เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังสบายดีลมหายใจก็ผ่อนออกมาอย่างโล่งอก มือประคองกับแผ่นหลังหนาเอาไว้ขณะที่ปลายสายตาเหลือบมองการกระทำของชายสวมแว่น แต่สุดท้ายก็เลือกจะไม่จ้องจนดูเสียมารยาท

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่การได้ร่วมงานกันโดยบังเอิญแบบนี้ก็ทำให้ลอบนึกถึงใครสักคนเช่นกัน

“ แมวตัวนั้น… ” เมื่อโดนถามเขาก็ทวนคำพร้อมหวนนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้

+

( แวะมาหย่อนสตอรี่แบบ ‘ในอีกจักรวาลหนึ่ง’ พร้อมแท็กสำหรับไว้ลงคอนเท้นค้าบ🙌

รูทที่ชิองได้กลายเป็นผู้นำตระกูลมิยาซากิคนต่อไปโดยใช้วิธีการบางอย่าง ว่ากันว่าเขามักจะคงท่าทีสำรวมพร้อมรอยยิ้มอยู่เสมอ มีเรื่องเล่าบางครั้งคราวว่าเพราะเป็นบุตรชายคนรองถึงได้ถูกปฏิบัติไม่เท่ากับคนเป็นพี่

แต่สุดท้ายแล้วในรูทนี้ เขาก็มีวิธีจัดการกับความรู้สึกต่าง ๆ ของตัวเองในแบบของชิองในจักรวาลนี้เช่นกัน )

“ ลุกไหวรึเปล่าครับ? ” ว่าจบก็หันกลับไปมองอีกคนหนึ่งที่ยังอยู่ด้านหลัง ราวกับกำลังถามคำถามเดียวกันและอยากรู้ว่าอีกฝ่ายเลือกจะเข้ามาช่วยอะไรไหม

@han-omtk.bsky.social

ลมหายใจผ่อนออกมายาวเหยียดพร้อมกับคันธนูที่ลดระดับลง ชิองลากสายตามองชายสวมแว่นสลับกับโซฮาระหวังจะตรวจดูสภาพทั้งสองฝ่าย

ดูอย่างไรคุณคนสวนก็เจอศึกหนักกว่ามาก แถมยังอยู่ในมุมอันตรายแบบนั้นอีก คิดแล้วก็แขวนคันธนูใหญ่คาดหลังไว้แล้วรุดตัวเข้าไปหาทันที

ปลายเท้าย่ำไปกับผืนทราย ร่างกายเปียกโชกด้วยหยดน้ำเย็นที่ซึมไปตามเนื้อผ้า เขาย่อตัวลงเมื่ออยู่ข้างอีกฝ่าย

+

ทุกอย่างช่างดังลั่นสนั่น ราวกับฟ้าดินลงทัณฑ์ในยามที่โกลาหลที่สุด สายฟ้าฟาดลงมาพร้อมกลิ่นอายของพลังงานร้ายที่ถูกพรากไป ซ้ำด้วยชายใต้ร่างปีศาจยักษ์ที่ปลิดชีพมันโดยสมบูรณ์

กิวคิทิ้งกายลงไร้สัญญาณของการดิ้นทุรนทุราย มันแน่นิ่งและบิดเบี้ยว เหลือเพียงเสียงของสายฝนที่เทลงมากระหน่ำอีกครั้ง

จบแล้ว… สินะ

+